Dodatkowe pobudzenia komorowe u sportowców — czy zawsze oznaczają coś groźnego?
Nowe, wstępne wyniki bardzo ciekawego dla mnie badania (ponieważ to jest właśnie dokładnie moja sytuacja) pokazują, że niekoniecznie. U 310 sportowców, u których podczas testu wysiłkowego wykryto dodatkowe pobudzenia komorowe (VEBs), początkowo wykonano CMR (rezonans magnetyczny serca) — i u wszystkich wynik był prawidłowy.
Czym jest MRI / CMR?
To bardzo dokładne badanie obrazowe serca, które pozwala wykryć m.in. blizny, włóknienie czy kardiomiopatie. W kontekście arytmii wykonuje się je po to, żeby sprawdzić, czy za zaburzeniami rytmu nie stoi ukryta choroba strukturalna.
Jakie VEBs pojawiały się podczas wysiłku?
To jest kluczowe 
Podczas testów wysiłkowych obserwowano zarówno:
pojedyncze pobudzenia układy powtarzalne (couplety, triplet) krótkie epizody nieutrwalonego VT (NSVT)
Co ważne, część z nich:
nasilała się podczas wysiłku (a nie znikała) miała nietypową morfologię (np. niepochodzącą z typowego RVOT) wykazywała zmienność morfologii (czyli więcej niż jedno ognisko)
Czyli dokładnie te cechy, które w praktyce klinicznej lekarze zwykle traktują jako bardziej „podejrzane”, czy „niebezpieczne”.
W trakcie średnio 2,8-letniej obserwacji: u części sportowców arytmia ustąpiła u części utrzymywała się (często nadal w „nietypowej” formie)
Ale najważniejsze
Spośród 67 osób z utrzymującymi się VEBs aż 97% nadal miało prawidłowy rezonans serca
tylko u 2 osób rozpoznano kardiomiopatię (ARVC / DCM)
Wniosek kliniczny
Nawet jeśli VEBs:
pojawiają się lub nasilają w trakcie wysiłku mają złożoną lub nietypową morfologię
to przy prawidłowym CMR rokowanie w krótkim i średnim okresie jest zazwyczaj dobre
ALE
wymagana jest dalsza obserwacja i kontrola
Czyli w praktyce: ostrożność i badanie tak, panika niekoniecznie 🙂
Referencja:
Di Gioia, G., Squeo, M.R., Ferrera, A., Crotta, S., Desiderio, V., Maestrini, V., Monosilio, S., Mango, F., Spera, F.R. and Pelliccia, A. (2026) ‘Clinical Outcome in Athletes With Ventricular Ectopic Beats and Normal Cardiac MRI: Preliminary Results of a Longitudinal Study’, JACC: Clinical Electrophysiology, 12(3), pp. 612–614.
